Μάχη της Βιέννης

Habsburgs και Holy Roman Empire

Πριν μιλήσουμε για την ήττα των οθωμανών πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας το ιστορικό υπόβαθρο.

Η Βιέννη ήταν μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα σύνορα της αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή ήταν κάπως έτσι (όχι ακριβώς, όπως φαίνεται ο χάρτης αφορά στο 1648):

Η αυτοκρατορία ήταν αυτό που ονομάζεται polity, που κάποιοι το ονομάζουν ως «πολιτική οντότητα». Μπορούμε να το σκεφτούμε σαν την Ευρωπαΐκη Ένωση.

Αν και δεν ήταν οι πρώτοι αυτοκράτορες, σιγά σιγά διεκδίκησαν τον θρόνο. Σημαντική πολιτική εκείνων, ήταν οι γάμοι, που τους έδιναν όλο και περισσότερη πολιτική δύναμη.

Έτσι εξηγείται και η στενή σχέση της Ισπανίας με την Αγία Αυτοκρατορία. Για να μην χάσουν τα εδάφη τους, τα μέλη της οικογένειας των Αψβούργων ακολούθησαν αιμομιξία, κάτι που φαίνεται από το «prognathism» της οικογένειας, ή αλλιώς του σαγονιού των Αψβούργων. https://www.mun.ca/biology/scarr/4270_Hapsburg_Lip.html

Ο χάρτης της εικόνας αναφέρεται στην Συνθήκη της Βεστφαλίας, οπότε ας την αναφέρουμε. Αυτή η συνθήκη έληξε τον Τριαντακονταετή Πόλεμο.

Εκείνος άρχισες όταν ο Ferdinand II (αυτοκράτος, βασιλειάς της Βοημίας) ως καθολικός αποφάσισε να μειώσει τις ελευθερίες των προτεστάντων, που πρόσφατα είχαν δημιουργηθεί. Μετά από ένα συμβάν γνωστό ως «Defenestrations of Prague», έγινε κάτι σαν εμφύλιο μεταξύ προτεστάντων και καθολικών της αυτοκρατορίας.

Σε αυτόν τον πόλεμο έλαβαν μέρος και γειτονικές αυτοκρατορίες, έχοντας ως σκοπό την αποδυνάμωση των Αψβούργων. Ακόμα και η καθολική Γαλλία βοήθησε τελικά τους προτεστάντες.

Με την συνθήκη, χάθηκε η δύναμη της Ισπανίας και των Αψβούργων με την Γαλλία να γίνεται σιγά σιγά δυνατότερη. Έτσι λοιπόν η οθωμανική αυτοκρατορία συνάντησε μια αποδυναμωμένη αυτοκρατορία.

Η Μάχη

Οι οθωμανοί ήθελα την πλούσια πρωτεύουσα των Αψβούργων ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση στην κεντρική Ευρώπη. Πραγματοποιήθηκε το 1683.

Εκείνη την εποχή αυτοκράτορας ήταν ο Λεοπόλδος ο πρώτος.

Ο Kara Mustafa Pasha, μάζεψε στρατό από την οθωμανική αυτοκρατορία και αποφάσισε να πραγματοποιήσει πολιορκία της Βιέννης που κράτησε 2 μήνες. Λίγο πριν καταρρεύσει η πόλη, ο Λεοπόλδος, ο οποίος είχε φύγει πριν την πολιορκία από την πρωτεύουσα, εξασφάλισε την στρατιωτική βοήθεια της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (μεγαλύτερη χώρα στην Ευρώπη) και γερμανών πριγκίπων.

Μόλις έφτασαν οι ενισχύσεις (από την συμμαχία που ονομαζόταν Holy League) έγινε η μάχη της Βιέννης όπου τελικά οι οθωμανοί χάσανε.

Σημαντικό στρατιωτικό πρόσωπο ήταν ο Σομπιέσκι, βασιλιάς της Πολωνίας. Οι φτερωτοί ουσσάροι του βασιλιά. Ήταν ιππικό το οποίο όμως διέθεται μια πανοπλία με φτερά, ώστε να μειώνει το ηθικό των εχθρών.

Great Turkish War

Γνωστή και ως «Η Τελευταία Σταυροφορία», αποτελούσε την αντεπίθεση του Holy League που πλέον είχε την συμμετοχή της Ρωσσίας και της Βενετίας. Ήταν η πρώτη φορά που η Ρωσσία πολέμησε με την δυτική Ευρώπη.

Σημαντικό ότι η Γαλλία όχι μόνο δεν συμμετείχε, διότι αποσκοπούσε στην βελτίωση των σχέσεών της με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά έκλεψε και κάτι κομμάτια από τους Αψβούργους, φοβούμενη την ισχύ που απέκτησαν.

Τα Νησιά Του Ιονίου

Σιγά σιγά, μετά την την άλωση της Κωνσταντινούπολης κατά την 4η σταυροφορία, τα νησιά του Ιονίου όπως και η Κρήτη ήταν υπό ενετική κατοχή.

Αυτός ο έλεγχος εξακολουθούσε να ίσχυε για αρκετό καιρό, σχεδόν μέχρι και την ελληνική επανάσταση. Πρώτη χάθηκε η Κρήτη από τους Βενετούς ύστερα από μια μακροχρόνια διαμάχη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ύστερα όταν ο Βοναπάρτης κατέκτησε την Βενετία, έφτασε στο Ιόνιο το 1797 όπου και έγινε η πρώτη γαλλοκρατία στα επτάνησε. Οι Έλληνες ήταν ενθουσιασμένοι με την γαλλική άφιξη, αφού πλέον έφυγε το άγχος περί οθωμανικής εισβολής στα νησιά (οι ενετοί δεν μπορύσαν πλέον να αμυνθούν). Παράλληλα ο επαναστατικός Βοναπάρτης έφερε μια ελπίδα για την αναγέννηση του κράτους.

Ρήγας Φεραίος

Γεννήθηκε στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας, όπου στην αρχαιότητα υπήρχε η πόλη Φεραί.

Στην ενήλική του ζωή, πηγαίνει αρχικά στην Βλαχία με σκοπό να βρει ένα καλύτερο μέλλον.

Βλαχία

Η βλαχία αποτελούσε ακριτικό τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ήταν γνωστός προορισμός για τους πλούσιους έλληνες, λόγιου και εμπόρους. Εκεί άκμαζε ο ελληνικός πολιτισμός.

Υπήρχε μεγάλη ροή Φαναριωτών εκεί, με αποτέλεσμα η Βλαχία να μην μοιάζει τόσο πολύ με την υπόλοιπη οθωμανική αυτοκρατορία. Μετά την συνθήκη του Βουκουρεστίου (1812) η Μολδοβλαχία είχε αποστρατικοποιηθή, επομένως εκεί έλληνες δεν κινδύνευαν από τις τουρκικές αρχές.

Παράλληλα, εδώ και καιρό (εκθρόνιση Στέφανου Κατακουζηνού 1715) λόγω προδοσίας, οι οθωμανοί έδιωξα όλους τους τοπικούς άρχοντες της Μολδοβλαχίας και τους αντικατέστησε με έλληνες Φαναριώτες, μιας και εκείνη ήταν αρκετά μορφωμένοι και συμπεριφερόντουσαν ως δυτικοί.

Έτσι είχε ήδη αρχίσε μια ελληνική ηγεμονία στην Μολδοβλαχία, από το χέρι του Σουλτάνου.

Γαλλική Επανάσταση

Ο Φεραίος ήλπιζε να συναντήσει τον Ναπολέοντα, ενώ ευχόταν εκείνος να απελευθερώσει την Ελλάδα. Ο Θούριος έφτασε γρήγορα στην γαλλική κέρκυρα όπου και μπόρεσε να μαθευτεί παρά τις απαγορεύσεις των οθωμανών και των αυστροουγγαρών.